Lifting twarzy jest operacją mającą poprawić położenie opadających tkanek, zarys żuchwy i ogólne proporcje dolnej lub środkowej części twarzy. Zabieg może być rozważany przy zaawansowanej wiotkości skóry, której nie da się odpowiednio skorygować metodami niechirurgicznymi. Nie zatrzymuje jednak starzenia i nie usuwa wszystkich niedoskonałości. Warunkiem uzyskania harmonijnego rezultatu jest prawidłowa kwalifikacja oraz dopasowanie techniki do anatomii pacjenta.

Informacje dotyczące konsultacji, chirurgicznych metod odmładzania i dostępnych procedur można znaleźć więcej na stronie SILVER Clinic. Placówka opisuje zarówno operacyjny lifting twarzy, jak i wybrane rozwiązania niechirurgiczne. O tym, która metoda będzie odpowiednia, decyduje lekarz po ocenie stanu skóry, głębiej położonych tkanek i ogólnego zdrowia pacjenta.

Lifting twarzy jako chirurgiczna korekcja opadających tkanek

Naturalne starzenie obejmuje więcej niż utratę jędrności skóry. Z czasem zmniejsza się jej elastyczność, przemieszczają się poduszeczki tłuszczowe, a więzadła podtrzymujące tkanki ulegają osłabieniu. Zmienia się także objętość kości i tkanek miękkich. W efekcie policzki mogą opadać, bruzdy stają się głębsze, a linia żuchwy traci wyraźny kontur.

Chirurgiczny lifting twarzy nie powinien polegać wyłącznie na mocnym naciągnięciu skóry. W zależności od zastosowanej techniki chirurg może odpowiednio ułożyć i napiąć głębsze warstwy tkanek, a następnie usunąć nadmiar skóry bez nadmiernego naprężenia. Takie podejście służy uzyskaniu naturalniejszego efektu i ograniczeniu ryzyka powstania sztucznego, nieruchomego wyglądu.

Nacięcia prowadzi się zazwyczaj w okolicy skroni, przed uchem, wokół małżowiny usznej lub za nią. Ich dokładne rozmieszczenie zależy od zakresu operacji. Blizny są trwałe, ale planuje się je w miejscach, w których po wygojeniu mogą być mniej widoczne.

Wskazania do wykonania liftingu twarzy

O kwalifikacji nie decyduje wyłącznie wiek metrykalny. Znaczenie mają przede wszystkim rodzaj i nasilenie zmian, jakość skóry, budowa twarzy oraz oczekiwania pacjenta. Dwie osoby w tym samym wieku mogą wymagać zupełnie innego sposobu postępowania.

Najczęstsze wskazania do liftingu twarzy obejmują:

  • utratę wyraźnego owalu,

  • opadanie tkanek policzków,

  • powstawanie tak zwanych chomików,

  • wiotkość skóry w okolicy żuchwy,

  • pogłębione bruzdy nosowo-wargowe,

  • linie marionetki biegnące od ust w kierunku brody,

  • nadmiar skóry w dolnej części twarzy,

  • wyraźne oznaki starzenia, których nie korygują mniej inwazyjne metody.

Lifting może poprawić przebieg części bruzd i kontur twarzy, ale nie jest zabiegiem przeznaczonym przede wszystkim do usuwania przebarwień, rozszerzonych porów czy bardzo drobnych zmarszczek. Problemy dotyczące powierzchni i jakości skóry mogą wymagać dodatkowej terapii dermatologicznej, laserowej albo kosmetologicznej.

Zakres liftingu dopasowany do obszaru twarzy

Nie każdy pacjent potrzebuje identycznej operacji. Zakres zabiegu ustala się po ocenie tego, które partie twarzy utraciły właściwe podparcie i jak zaawansowana jest wiotkość.

Lifting środkowej części twarzy koncentruje się na policzkach i tkankach znajdujących się poniżej oczu. Jego celem może być uniesienie opadających struktur oraz złagodzenie przejścia między dolną powieką a policzkiem.

Lifting dolnej części twarzy obejmuje przede wszystkim linię żuchwy, okolice ust i dolne partie policzków. Może zmniejszyć widoczność chomików oraz poprawić kontur owalu. Jeżeli istotnym problemem jest także wiotkość szyi, zakres operacji może zostać rozszerzony o jej korekcję.

Czasami lifting łączy się z plastyką powiek, przeszczepem własnej tkanki tłuszczowej lub innym zabiegiem. Łączenie procedur nie zawsze jest jednak wskazane. Lekarz musi ocenić przewidywany czas operacji, obciążenie organizmu i bezpieczeństwo całego postępowania.

Kwalifikacja do operacyjnego liftingu twarzy

Konsultacja przedoperacyjna służy ustaleniu, czy zabieg może przynieść korzyść proporcjonalną do ryzyka. Chirurg ocenia twarz zarówno w spoczynku, jak i podczas mimiki. Analizuje jakość skóry, rozmieszczenie tkanek, symetrię, wcześniejsze blizny i przebyte zabiegi.

Pacjent powinien przekazać informacje o:

  • chorobach serca, układu krążenia i innych schorzeniach przewlekłych,

  • zaburzeniach krzepnięcia oraz problemach z gojeniem ran,

  • wcześniejszych operacjach i zabiegach medycyny estetycznej,

  • alergiach oraz reakcjach na znieczulenie,

  • wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach,

  • paleniu papierosów i używaniu produktów nikotynowych,

  • występujących infekcjach i zmianach skórnych.

Przed operacją lekarz może zlecić badania laboratoryjne, EKG oraz dodatkowe konsultacje. Nikotyna pogarsza ukrwienie tkanek i zwiększa ryzyko zaburzeń gojenia, dlatego należy szczerze poinformować chirurga o paleniu i przestrzegać otrzymanych zaleceń.

Nie wolno samodzielnie odstawiać aspiryny, leków przeciwpłytkowych ani przeciwkrzepliwych. Ewentualną zmianę leczenia powinien ustalić lekarz prowadzący w porozumieniu z chirurgiem.

Artykuł sponsorowany